Çocuklar korkularını her zaman kelimelere dökemez; onun yerine karın ağrısı, uykusuzluk, öfke ya da geri çekilme olarak gösterirler. Peki bir ebeveyn olarak, korkuyu beslemeden nasıl destek olunur?
Çocukta kaygı çoğu zaman "yaramazlık" ya da "inatçılık" gibi görünür. Okula gitmek istememe, ayrılıkta ağlama, sık sık güvence arama ya da uyku sorunları — bunların altında çoğu zaman bir korku yatar. İlk adım, davranışın arkasındaki duyguyu görmektir.
Korkuyu beslemeyen destek
İyi niyetle yaptığımız bazı şeyler kaygıyı farkında olmadan büyütebilir: korkulan şeyden tamamen kaçınmasına izin vermek, sürekli güvence vermek ya da tam tersine küçümsemek. Denge, duyguyu ciddiye alıp adını koymak ama korkulan durumdan kaçışı normalleştirmemektir.
İşe yarayan bir cümle kalıbı şudur: "Korktuğunu görüyorum, bu çok normal. Ve ben yanındayım, birlikte küçük bir adım atabiliriz." Duyguyu onaylamak ile cesaretlendirmek yan yana durur.
Ne zaman uzman desteği?
Kaygı çocuğun okulunu, arkadaşlıklarını ya da uykusunu belirgin şekilde etkiliyorsa, haftalarca sürüyorsa ve ev içi denemeler yetmiyorsa, bir uzmanla çalışmak hem çocuğa hem aileye rahatlık sağlar. Çocuk terapisinde oyun, en güçlü dildir.
Unutmayın: amaç çocuğu korkusuz büyütmek değil — korkularıyla baş edebileceğine güvenen bir çocuk yetiştirmektir.
